امام حسن(ع)؛سیب خوشبو

هفته نامه ای که دیگر در www.sibekhoshboo.ir به روز می شود

حاجی يا ناجی
نویسنده : حسن میثمی - ساعت ٩:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/٢
 

یا الهی العاصین!ارزقنا حج بیتک الحرام

خانه کجا و صاحب خانه کجا؟طائف آن کجا و عارف این کجا؟

آن سفر جسمانی است و این سفر روحانی.

آن برای دولتمند است و این برای درویش.

آن اهل و عیال را وداع کند و این ماسوی را.

آن ترک مال کند و این ترک جان.

سفر آن در ماه مخصوص است و این را همه ی ماه.

آن را یک بار است و این را همه ی عمر.

آن سفر آفاق کند و این سیر انفس.

راه آن را پایان است و این را نهایت نبوَد.

آن می رود که برگردد و این می رود که از او نام و نشانی نباشد.

آن فرش پیماید و این عرش.

آن مُحرم شود و این مَحرم.

آن لباس احرام می پوشد و این از خود عاری می شود.

آن لبیک می گوید و این لبیک می شنود.

آن تا به مسجد الحرام رسد این از مسجد الاقصی بگذرد.

آن استلام حجر کند و این انشقاق قمر.

آن را کوه صفاست و این را روح صفاست.

سعی آن چند مره بین صفا و مروه است و سعی این یک مره در کشور هستی.

آن هروله کند و این پرواز.

آن آب زمزم نوشد و این آب حیات.

آن عرفات بیند و واین عرصات.

آن را یک روز وقوف است و این را همه ی روز.

آن از عرفات به مشعر کوچ کند و این از دنیا به محشر.

آن درک فنا آرزو کند و این درک تمنا را.

آن بهمیه قربان کند و این خویشتن را.

آن رمی جمرات کند و این رجم همزات.

آن حلق رأس کند و این ترک سر.

آن را {لا نسوق و لاجدال فی الحج}و این را فی العمر.

آن بهشت طلبد و این بهشت آفریند.

لا جرم آن حاجی شود و این ناجی،خنک آن حاجی که ناجی است.

حضرت آیت الله علامه حسن زاده ی آملی


 
comment نظرات ()